بگذار به یادت بنگارم كه چشمانم د یری است مات ومه گرفته تو راجستجو می كند  د یریست كه واژه ها هر صبحگاه از زمانی كه خورشید پلك خونین خوش را می گشای د در تب وصف تو ارام وقرار ندارد. تو نیك می دانی چرا كه از تبار بارانی تورا در طلاتم امواج انواردر سپیده دم  در زیباترین اشعار شاعران  دیده ام   تورا درقبله گاه زمان در حالی كه بهشت بوسه بر قدومت می زد  و  فرشتگان  خاك  پایت را مرحم چشمانشان می كردند به نظاره نشسته ام. ایا میتوان گریه های شبانگاه تو را باور نكرد؟  ایا بند بنده وجودم از تو حكایت نمی كند . ان هنگام كه  مرا  در سینه می فشردی بگو  در كدامین اینه می نگریستی  بگو كه چگونه و با كدامین ندای روحانی  گریه هایم را حق حقه های كودكانه ام را تسكین می بخشیدی. بیا كه هنوز محتاج اغوش پر مهر توام . شاید بتوان خورشید را با تمام فروغش از یاد برد  شاید طلسم محبت صبح با ستاره ها شكسته شود  اما چگونه میتوان زیبا ترین شعله ی احساس را در  فطرت  خاموش كرد. اندیشه از تو پا گرفت  از مناجات شبانگاهت بشریت به معراج رفت. بنگر برزمین  سرد و ماتم زده ما اد میان بر الامشان اشك بریز  چرا كه فرشتگان از اشك تو شرم دارند  و عرش الهی با تمام عزمتش از گریه های تو به لرزه در می اید . گلستان یخ بسته ی  قلوب اد میان   جز با افتاب محبت تو  روی بهار را نخواهد د ید  و نسیم جانبخش سحر جز با بوسه بر نفس هایت قدرت وزید ن ندارد . چگونه است كه گهگاه زمستان بی رحم بهار حق و حقیقت را به تعویق می اندازد ؟ ایا جز با فراموشی ات زمستان قدرت حیات دارد  ؟ باور كنم كه مهربان ترین ناشناخته باقی مانده است ؟  بنگارم كه تو تعریف نشده ای؟  تو كه باور همه  تعاریفی.   می نگارم ازتوكه اوهام قلوبی                                             اگر                                 ذره ای طلوع كنی